Skrawki. We Włoszczowie chcą ocalić tradycje tkackie

Kobiety zajmowały się tym rzemiosłem w domach, ale i zawodowo w Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego „Tkactwo Świętokrzyskie”, która działało w latach 1950–1993. Powstawały tam obrusy, chodniki, kilimy czy zapaski w charakterystyczne czarno - czerwone paski. Tkania  można było nauczyć się od pań, które pracowały w spółdzielni, ale także tkały w domu. Od nich pokolenia pozyskiwały krosna, pamiątki, ale przede wszystkim wiedzę na temat tej umiejętności. Dom Kultury we Włoszczowie chce zachować kolejne ogniwa tego wielopokoleniowego łańcucha umiejętności, uczyć tkania i wciąż starać się o nowe uczennice. Placówka otrzymała 23 900 zł dotacji ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministra Edukacji w ramach programu ”Nasze Tradycje”. Zaprasza zainteresowanych na warsztaty.

Dawny strój z okolic Włoszczowy charakteryzuje się kolorystyką pasiaków, tzw. bordówek. One były podstawą stroju kobiecego  - w kolorowe pionowe pasy o równych szerokościach lub poprzedzielane prążkami, np. na czerwonym tle pasy zielone ograniczone czarnymi laskami. Z takiego pasiaka wykonywano spódnice, zapaski przedsobne i zapaski naramienne. Każda z tych części stroju miała inaczej zestawione kolory. Często w stroju występował kolor zielony. Zielone były także satynowe lub wełniane staniki, zapinane na guziki i ozdobione krepinkami. Starsze kobiety nosiły na głowie tiulowe półczepce z szarfami, wiązanymi pod brodą lub tybetową chustkę z frędzlami w kwiaty, wiązaną w tyle głowy. W XX wieku noszono też kaszmirowe chustki naramienne, przeważnie zielone. Na nogach trzewiki, na szyi sznury korali.

Dawny ubiór męski składał się z płóciennej koszuli, kamizelki, kaftana i spodni z tkanin wełnianych, tkanych z białych, czarnych lub granatowych nici. Wierzchnim okryciem była czarna sukmana z kołnierzem, zapinana na dwa rzędy guzików, z naszytymi trójkątnymi klapkami w pasie. Do tego wysoka barankowa wścieklica lub okrągła czapka z daszkiem albo słomiany kapelusz. Noszono buty z cholewami.

Iwona Boratyn