W pamięci mieszkańców. Wspominamy zasłużonych dla ziemi włoszczowskiej

Miniony rok przyniósł wiele bolesnych pożegnań. Odeszły osoby, które przez lata współtworzyły historię naszej małej ojczyzny, angażowały się w życie społeczne, zawodowe, kulturalne, edukacyjne i patriotyczne. Wśród nich byli samorządowcy, nauczyciele, duchowni, społecznicy, strażacy, żołnierze i pracownicy lokalnych instytucji.

Każda z tych osób pozostawiła po sobie nie tylko wspomnienia, ale także trwały ślad w życiu mieszkańców i historii ziemi włoszczowskiej. Przypominamy sylwetki tych, których działalność, zaangażowanie i dorobek zasługują na pamięć.

Ks. Piotr Szpyrka – duszpasterz oddany lokalnym społecznościom
Przez dwie dekady służył wiernym i mieszkańcom gmin Moskorzew i Secemin. Ksiądz Piotr Szpyrka był długoletnim proboszczem parafii w Moskorzewie, gdzie posługiwał w latach 2005–2016, a następnie parafii w Seceminie, którą kierował od 2016 do 2025 roku. Swoją kapłańską posługę pełnił z oddaniem, towarzysząc mieszkańcom w ważnych momentach życia i angażując się w sprawy lokalnych wspólnot. Zmarł 5 grudnia, po długiej i ciężkiej chorobie, w wieku 62 lat, w 36. roku kapłaństwa. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 11 grudnia w kościele parafialnym w Seceminie. Mszy Świętej przewodniczył biskup kielecki Jan Piotrowski. Ksiądz kanonik spoczął na cmentarzu parafialnym w Seceminie.

Mieczysław Guździoł – społecznik, regionalista i wychowawca pokoleń
Mieczysław Guździoł należał do grona najbardziej zasłużonych włoszczowskich społeczników i regionalistów. Był pedagogiem, emerytowanym nauczycielem I Liceum Ogólnokształcącego we Włoszczowie, działaczem harcerskim oraz żołnierzem Szarych Szeregów. Jako instruktor-senior Związku Harcerstwa Polskiego angażował się w działalność wychowawczą i pielęgnowanie harcerskich tradycji. Był również członkiem zarządu Włoszczowskiego Towarzystwa Krzewienia Kultury oraz przewodniczącym Rady Programowej Izby Regionalnej Ziemi Włoszczowskiej, której powstanie zainicjował. Szczególnie wiele uwagi poświęcał dokumentowaniu i upowszechnianiu historii regionu. Dzięki jego zaangażowaniu kolejne pokolenia mieszkańców mogły poznawać lokalne dziedzictwo i historię swojej małej ojczyzny. Zmarł 20 lutego w wieku 99 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 23 lutego w kościele pw. bł. ks. Józefa Pawłowskiego z Grona 108 Męczenników we Włoszczowie. Został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.

Płk Zbigniew Zieliński – żołnierz Armii Krajowej i Honorowy Obywatel Włoszczowy
Pułkownik Zbigniew Zieliński, pseudonim „Sęk”, był jednym z ostatnich żołnierzy 74. Pułku Piechoty Armii Krajowej, Batalionu „Las”, uczestnikiem konspiracji niepodległościowej, działaczem kombatanckim oraz współtwórcą instytucji upamiętniających historię Polskiego Państwa Podziemnego. Choć przez wiele lat mieszkał w Warszawie, pozostawał silnie związany z ziemią włoszczowską. W 2013 roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Włoszczowy. Urodził się 13 lutego 1929 roku w Tadzinie na Kujawach. W lutym 1944 roku został zaprzysiężony do Armii Krajowej i wstąpił w szeregi 74. Pułku Piechoty AK. Pełnił funkcję łącznika pomiędzy oddziałami AK działającymi w obwodach Radomsko, Częstochowa i Włoszczowa a oddziałami Armii Ludowej. Przewoził partyzantom broń, prasę konspiracyjną i zaopatrzenie. We wrześniu 1944 roku uczestniczył w walkach z Niemcami pod Młynkiem i Pławnem, a miesiąc później służył w oddziale dowodzonym przez podporucznika Aleksego Rdesińskiego, pseudonim „Szary”, podczas pacyfikacji Lasów Cielętnikowskich. W okresie PRL zaangażował się w działalność środowisk kombatanckich. Przy warszawskiej Kurii Metropolitalnej zorganizował nielegalne duszpasterstwo kombatantów, skupiające weteranów II Rzeczypospolitej, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych, Batalionów Chłopskich oraz powojennych organizacji niepodległościowych. Był inicjatorem budowy we Włoszczowie pomników generałów Stefana „Grota” Roweckiego i Leopolda Okulickiego. W III Rzeczypospolitej współinicjował również wzniesienie pomnika Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie oraz ponad trzydziestu innych pomników i tablic upamiętniających działalność konspiracyjną i walkę o niepodległość Polski. W 1990 roku współtworzył Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej. Był także współautorem ustawy o kombatantach. W 1991 roku został pierwszym kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, którym kierował do 1992 roku, pełniąc funkcję w randze sekretarza stanu. Współpracował w tym okresie z rządami premierów Jana Krzysztofa Bieleckiego, Jana Olszewskiego i Waldemara Pawlaka. Za działalność patriotyczną i społeczną został uhonorowany wieloma odznaczeniami, w tym Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Walecznych. Zmarł 26 lutego w wieku 97 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 9 marca w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Spoczął na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Henryka Skiba – samorządowiec i wieloletnia pracownica administracji publicznej
Henryka Skiba pochodziła z Kątów i przez wiele lat była związana zawodowo z lokalną administracją oraz instytucjami działającymi na terenie powiatu włoszczowskiego. Pełniła funkcję sekretarza Gminy Włoszczowa, była również dyrektorem Powiatowego Urzędu Pracy we Włoszczowie. Pracowała także jako księgowa w firmie Strunobet-Migacz. Szczególne miejsce w jej życiu zajmowała Czarnca, z którą była związana od dzieciństwa. To tam rozpoczęła edukację, a także uczestniczyła w licznych wydarzeniach związanych z postacią hetmana Stefana Czarnieckiego. Często brała udział w uroczystościach patriotycznych organizowanych w miejscowości. Mieszkała w rodzinnym domu w pobliskich Kątach. Zmarła 7 maja w wieku 55 lat, po ciężkiej chorobie. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 11 maja w kościele parafialnym w Czarncy. Spoczęła na miejscowym cmentarzu.

Henryk Rogula – samorządowiec i działacz społeczny
Henryk Rogula, pochodzący z Kurzelowa, przez wiele lat aktywnie uczestniczył w życiu samorządowym i społecznym regionu. Był radnym pierwszej kadencji Rady Powiatu Włoszczowskiego oraz wieloletnim radnym Rady Miejskiej we Włoszczowie. Zawodowo przez wiele lat pracował jako inspektor w Zakładzie Przetwarzania Odpadów Komunalnych Kępny Ług we Włoszczowie. Angażował się również w działalność Towarzystwa Przyjaciół Kurzelowa, wspierając lokalne inicjatywy i życie społeczne swojej rodzinnej miejscowości. Zmarł 14 czerwca w wieku 74 lat. Msza pogrzebowa odbyła się 18 czerwca w kościele parafialnym w Kurzelowie. Został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Zdzisław Pacanowski – wieloletni funkcjonariusz ochrony przeciwpożarowej
Starszy kapitan w stanie spoczynku Zdzisław Pacanowski przez wiele lat służył mieszkańcom ziemi włoszczowskiej, angażując się w ochronę przeciwpożarową i rozwój lokalnych struktur strażackich. W latach 80. XX wieku pełnił funkcję zastępcy komendanta rejonowego straży pożarnych we Włoszczowie. W latach 1989–1992 kierował Rejonową Strażą Pożarną jako komendant rejonowy. Po utworzeniu Państwowej Straży Pożarnej został dowódcą Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej PSP. Równolegle aktywnie działał w Ochotniczej Straży Pożarnej we Włoszczowie, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa-naczelnika. Łączył zawodową służbę z działalnością społeczną, przyczyniając się do zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańcom i umacniania lokalnego ruchu strażackiego. Zdzisław Pacanowski zmarł 17 czerwca w wieku 79 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 20 czerwca w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włoszczowie. Mszy Świętej przewodniczył ks. dr Marcin Rokita, wicedziekan dekanatu włoszczowskiego i proboszcz parafii. Zmarły spoczął na cmentarzu parafialnym we Włoszczowie.

Józef Włodarczyk – samorządowiec i wieloletni pracownik Starostwa Powiatowego
Józef Włodarczyk przez wiele lat był związany z administracją samorządową na terenie powiatu włoszczowskiego. W latach 1985–1991 pełnił funkcję naczelnika, a następnie wójta Gminy Secemin. Od 1999 roku pracował w Starostwie Powiatowym we Włoszczowie, gdzie kierował Wydziałem Spraw Obywatelskich i Obrony Cywilnej. Funkcję tę pełnił do przejścia na emeryturę w czerwcu 2009 roku. Ważną częścią jego działalności była również praca społeczna na rzecz ochrony przeciwpożarowej. W latach 1999–2018 pełnił funkcję sekretarza Zarządu Powiatowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych we Włoszczowie. Swoją aktywnością wspierał lokalne środowisko strażackie i rozwój struktur OSP. Zmarł 23 października w wieku 82 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 28 października w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włoszczowie. Został pochowany na cmentarzu parafialnym.

Grażyna Toborek – oddana pracownica lokalnej oświaty
Grażyna Toborek przez wiele lat była związana zawodowo z placówkami oświatowymi na terenie gminy Włoszczowa. Pracowała między innymi w Przedszkolach Samorządowych nr 1 i 2 we Włoszczowie, a ostatnio pełniła funkcję intendentki w Szkole Podstawowej nr 2. Wcześniej swoje doświadczenie zawodowe zdobywała również we włoszczowskim PSS „Społem” oraz KTK „Victoria” w Częstochowie. W środowisku pracy była ceniona za życzliwość, otwartość i zaangażowanie w wykonywane obowiązki. Współpracownicy zapamiętali ją jako osobę lubianą, szanowaną i oddaną swojej pracy. Zmarła nagle 23 lutego w wieku 57 lat. Jej odejście było bolesną stratą dla rodziny, bliskich oraz społeczności lokalnych placówek oświatowych, z którymi przez lata była związana.

Mirosław Żelichowski – wieloletni pracownik włoszczowskiej oświaty
Mirosław Żelichowski urodził się 24 stycznia 1960 roku w Jędrzejowie. Był absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego we Włoszczowie oraz Policealnego Studium Zawodowego w Jędrzejowie o specjalności elektromechanicznej. Swoją drogę zawodową związał z różnymi instytucjami i zakładami pracy. Był zatrudniony między innymi w Wojewódzkim Związku Spółdzielni Samopomoc Chłopska we Włoszczowie, Polskich Kolejach Państwowych oraz Szkole Podstawowej nr 2 we Włoszczowie. Ostatnie lata przed przejściem na emeryturę poświęcił pracy w Zespole Placówek Oświatowych nr 1 we Włoszczowie, gdzie pełnił funkcję intendenta. Ze względu na swoją postawę i sposób bycia był ceniony przez współpracowników. Zapamiętany został jako człowiek uśmiechnięty, życzliwy i otwarty. Zmarł w wieku 66 lat, zaledwie kilka miesięcy po przejściu na emeryturę. Pozostawił w żałobie rodzinę, przyjaciół oraz społeczność Zespołu Placówek Oświatowych nr 1 i Samorządowego Centrum Oświaty. Był mężem Jolanty Żelichowskiej, emerytowanej dyrektor Samorządowego Centrum Oświaty.

Wiesława Zamośna – nauczycielka języka polskiego z pasją
Wiesława Zamośna urodziła się 8 stycznia 1939 roku w Kurzelowie. Swoje życie zawodowe poświęciła edukacji i wychowaniu kolejnych pokoleń młodych mieszkańców regionu. Ukończyła Liceum Pedagogiczne w Szczekocinach, Studium Nauczycielskie w Kielcach oraz Wyższe Studium Zawodowe przy Instytucie Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Kielcach. Od 1959 roku pracowała jako nauczycielka języka polskiego. Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieliła się z uczniami szkół w Górach Mokrych, Dankowie Dużym, Kurzelowie oraz Szkole Podstawowej nr 2 we Włoszczowie. Do obowiązków pedagogicznych podchodziła z pasją i odpowiedzialnością. Była ceniona za wysoką kulturę osobistą, życzliwość i zaangażowanie. Jej praca przynosiła wymierne efekty – wśród wychowanków znajdowało się wielu laureatów olimpiad przedmiotowych. Na emeryturę przeszła w listopadzie 1995 roku. Zmarła 28 stycznia. Pozostawiła po sobie pamięć oddanej nauczycielki i osoby, która swoją pracą współtworzyła lokalną tradycję edukacyjną.

Tadeusz Pośpiech – pedagog i dyrektor szkoły w Bebelnie
Tadeusz Pośpiech urodził się w 1937 roku w Seceminie. Był nauczycielem matematyki, uczył również muzyki, a znaczną część swojego życia zawodowego poświęcił pracy pedagogicznej i kierowaniu placówkami oświatowymi. Ukończył Liceum Pedagogiczne w Szczekocinach, Studium Nauczycielskie oraz Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Kielcach. Pracę zawodową rozpoczął w szkołach w Seceminie, gdzie uczył w latach 1956–1957, a następnie w Drochlinie w latach 1959–1966. W 1966 roku rozpoczął pracę w Bebelnie, gdzie pełnił funkcję kierownika szkoły. W 1974 roku przeniósł się do Przyłęka, obecnie położonego w powiecie zawierciańskim, gdzie również kierował placówką oświatową. Ostatnie lata życia spędził u córki Małgorzaty w Rogienicach. Zmarł 21 stycznia. Jego pogrzeb odbył się 24 stycznia w Przyłęku.

Teresa Szczepanik – nauczycielka wychowania przedszkolnego
Teresa Szczepanik z domu Siut urodziła się 17 stycznia 1953 roku we Włoszczowie. Przez wiele lat pracowała jako nauczycielka wychowania przedszkolnego, kształtując i wspierając rozwój najmłodszych mieszkańców regionu. Była absolwentką Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczyń Przedszkoli w Jędrzejowie, gdzie kontynuowała również naukę w Studium Nauczycielskim. Zawodowo była związana przede wszystkim z Przedszkolem Samorządowym nr 2 we Włoszczowie. Pracowała również w placówkach przedszkolnych w Kuczkowie i Bukowej oraz w oddziale przedszkolnym Szkoły Podstawowej nr 2 we Włoszczowie. W pamięci współpracowników i wychowanków pozostała jako osoba ciepła, delikatna i życzliwa, obdarzona szczególną sympatią dzieci. Na emeryturę przeszła w 2004 roku. Była żoną Mariana Szczepanika, nauczyciela i znanego muzyka. Zmarła w wieku 73 lat, po długiej i ciężkiej chorobie.

 
Odeszli ludzie różnych pokoleń, zawodów i doświadczeń życiowych, których łączyło jedno – byli związani z ziemią włoszczowską i na różne sposoby przyczyniali się do jej rozwoju. Ich działalność, zaangażowanie i codzienna praca pozostawiły trwały ślad w pamięci mieszkańców.

Pamięć o nich jest częścią historii naszej wspólnoty. Cześć Ich Pamięci.