Honorowy Obywatel Włoszczowy płk. Zbigniew Zieliński był jednym z najmłodszych żołnierzy Armii Krajowej na Kieleczczyźnie

Mija dziś 83. rocznica przekształcenia Związku Walki Zbrojnej w AK, którą od tego roku obchodzimy jako Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej. Pułkownik Zbigniew Zieliński był jednym z najmłodszych żołnierzy Armii Krajowej na Kieleczczyźnie. Swój patriotyzm zawdzięcza wychowaniu i wzorcom rodzinnym. Jak wspominał: „dziadek od strony ojca rozbił sotnie kozaków w powstaniu styczniowym pod Płońskiem. Uciekał przez trzy powiaty, aż w końcu dogonili ich od strony Ostrowy Mazowieckiej” a po walkach udało mu się uniknąć powieszenia i trafił na Syberię, gdzie poznał swoją babcię i urodził się ojciec Zbigniewa Zielińskiego. Jeżeli chodzi o korzenie od strony matki, to babcia pułkownika była siostrą cioteczną Józefa Piłsudskiego.

Jego ojciec Aleksander był oficerem i brał udział w Tajnej Organizacji Wojskowej, która 8 listopada 1918 roku zdobyła koszary na ul. Koszykowej w Warszawie, później sparaliżowała węzeł kolejowy, opanowała Uniwersytet Warszawski, aż w końcu 10 listopada, po krótkiej wymianie ognia poddali się Niemcy przebywający w Zamku Królewskim. Później Aleksander Zieliński brał udział w Powstaniu Wielkopolskim. Po zakończeniu walk, skończył studia na SGGW i został leśnikiem w Brzezinach. W 1938 roku znowu włożył mundur wojskowy i został szefem Centrum wyszkolenia Wojskowego Leśników w Zagórzu. 

Pułkownik Zieliński w oddziale Mieczysława Tarchalskiego "Marcina" został zaprzysiężony, do działań szturmowych. Nosił konspiracyjny pseudonim Sęk. Urodził się 13 lutego 1929 roku w Tadzinie (w powiecie włocławskim). Oficer Wojska Polskiego, żołnierz 74 Pułku Piechoty Armii Krajowej (odznaczony Krzyżem Walecznych przez ostatniego komendanta AK generała Leopolda Okulickiego), po wojnie uczestnik tak zwanej drugiej konspiracji, żołnierz wyklęty, a w wolnej już Polsce twórca Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oraz długoletni jego kierownik w randze sekretarza stanu w rządach premierów Jana Krzysztofa Bieleckiego, Jana Olszewskiego i Waldemara Pawlaka, doradca w centralnych instytucjach rządowych, uczestnik pierwszej oficjalnej delegacji rządu polskiego do głównej kwatery NATO, prezes honorowy leśników - kombatantów, działacz społeczny Naczelnej Organizacji Technicznej w zakresie inżynierii budownictwa i ochrony środowiska, autor i współautor wielu książek oraz autor ponad 200 publikacji prasowych, w tym specjalistycznych z dziedziny techniki, wojskowości oraz historii pierwszej i drugiej wojny światowej. Jest też współautorem ustawy o kombatantach z 1990 roku.

Po wojnie należał do tzw. drugiej konspiracji w KWP pod dowództwem komendanta Stanisława "Warszyca" Sojczyńskiego.

- "Warszyc" powiedział, że nie podporządkuje się nowej władzy i stworzył Konspiracyjne Wojsko Polskie, które liczyło ponad 5 tysięcy osób. Robiliśmy akcje zbrojne, rozbiliśmy więzienie w Radomsku. Potem było tak, że przez jakiś czas oni nie mogli nas pokonać – powiedział w rozmowie w Polskim Radiu 24 (3 marca 2019r.).

Po wojnie ukończył wyższe studia ekonomiczne i politechniczne w zakresie inżynierii i planowania przestrzennego miast i regionów. W czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zorganizował przy warszawskiej Kurii Metropolitalnej nielegalne duszpasterstwo kombatantów, żołnierzy z okresu II RP, PSZnZ, AK, NSZ, BCH, WiN i KWP. W latach 80. był inicjatorem budowy pierwszych w Polsce pomników: generała Stefana Grota-Roweckiego i generała Leopolda Okulickiego we Włoszczowie oraz, już w III RP, pomników Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie, a także ponad 30. innych pomników i tablic upamiętniających Polskie Państwo Podziemne i konspirację niepodległościową.

W 1990 roku był jednym ze współtwórców w utworzeniu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, pierwszym oficjalnym delegatem Rządu III Rzeczypospolitej do gen. Stanisława Maczka i uczestnikiem delegacji do głównej kwatery NATO, a także współautorem ustawy o kombatantach. Od 1991 roku był pierwszym Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, co więcej jednym z jego głównych założycieli. Funkcję sprawował do 1992 roku.

Często odwiedzał Włoszczowę. W 2012 roku otrzymał Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Włoszczowa, jako wyraz najwyższego wyróżnienia i uznania za lata działalności na rzecz upamiętnienia ważnych wydarzeń historycznych na Ziemi Włoszczowskiej, jak również popularyzowania wiedzy z czasów II wojny światowej. W tym samym roku przyznano mu Medal „Pro Patria” oraz najwyższe polskie odznaczenie kościelne – Prymasowski Złoty Medal za wybitne zasługi dla Kościoła i Narodu – Primatiali Nomismate Aureo – Ecclesiae Populoque Servitium.

Batalion Las, do którego należał, wielokrotnie opisywany w literaturze oddział partyzancki działający w ramach 74 pp. AK, powstał podczas koncentracji w rejonie wsi i obozu Pękowiec w końcu września 1944 roku.

Iwona Boratyn