95. rocznica ustanowienia Mazurka Dąbrowskiego hymnem państwowym. Przypominamy postać Hetmana Stefana Czarnieckiego

Józef Wybicki, pisząc słowa Pieśni Legionów, która dziś jest hymnem narodowym, wymienił w pierwszych trzech zwrotkach tylko trzy nazwiska ważnych postaci z naszej historii: gen. Henryka Dąbrowskiego, Francuza nazwiskiem Bonaparte (późniejszego cesarza)  i Czarnieckiego. Pierwsi dwaj byli bohaterami jego epoki, hetman Stefan Czarniecki został wybrany przez autora jako jeden z najsłynniejszych wodzów z przeszłości. W oryginale tekstu Wybickiego dopiero na końcu utworu na wspomnienie zasłużył Tadeusz Kościuszko.

Niewielka Czarnca w gminie Włoszczowa to miejsce stąd wywodził się ród Czarnieckich. Słynny później rycerz Stefan tu przyszedł na świat w 1599 roku jako jeden z dziesięciu synów, tu się wychował, wracał po żołnierskich trudach, tu ufundował kościół i tu spoczywają jego szczątki. Dla mieszkańców wsi Czarnca i sąsiednich Kątów, które też należały do dóbr  rodu Czarnieckich, to powód do dumy, ale jednocześnie troski i budowania pokoleniowej świadomości zobowiązań wobec przodka oraz pamięci. Dlatego dzięki wsparciu gminy i unijnym środkom w 2014 roku powstało tam Centrum Edukacji i Kultury poświęcone Hetmanowi.

10 października 1937 roku , w 10 rocznicę ustanowienia „Mazurka Dąbrowskiego” hymnem Polski, w rodzinnej miejscowości Hetmana odbył się jego trzeci uroczysty pochówek. Na uroczystości przybył marszałek Edward Rydz - Śmigły. Przypominamy to wydarzenie w galerii, na fotografiach Narodowego Archiwum Cyfrowego.

26 lutego 1927 roku, już w wolnej II Rzeczypospolitej, Mazurek Dąbrowskiego został oficjalnie ogłoszony hymnem państwowym. Konkurencję stanowiły: "Rota", "Boże coś Polskę", "Warszawianka","Chorał" i "My pierwsza Brygada". Każda z tych pieśni niosła ze sobą konkretny bagaż polityczny i ideowy.

Największą konkurencję dla obecnego Hymnu stanowiła pieśń  "Boże coś Polskę", zaintonowana przez marszałka Wojciecha Trąmpczyńskiego podczas otwarcia Sejmu Ustawodawczego w 1919 r. Pierwotnie napisana przez Alojzego Felińskiego na cześć cara Aleksandra I, po zmianie w tekście z "Naszego króla zachowaj nam Panie" , na "Ojczyznę wolną pobłogosław Panie". utrwaliła się w XIX wieku jako jedna z najważniejszych pieśni o charakterze religijno-patriotycznym i tak też zostało do dziś.

Ostatecznie na hymn obrany został  "Mazurek Dąbrowskiego" – jak można przypuszczać, wybrano go jako pieśń najszerzej akceptowalną, nieformalnie wykorzystywaną jako hymn od 1918 r. oraz podtrzymującą etos legionowy. Warto zaznaczyć, że już w październiku 1926 r. pieśń ta weszła oficjalnie do szkół, a od grudnia 1926 r. o północy nadawało ją Polskie Radio (do obowiązującego kanonu weszła na dobre w 1927 roku). Oba te fakty świadczą o tym, że nowe władze nie miały wątpliwości co do wyboru hymnu, lecz zamierzały wcześniej przygotować do tej decyzji wszystkich obywateli.

Dziś z dumą słuchamy go w trakcie państwowych uroczystości, podobnie jak przy sukcesach polskich sportowców. Z okazji 95. rocznicy ustanowienia hymnu warto pamiętać, że treść narodowej pieśni zapełnił także bohater z Czarncy, w gminie Włoszczowa. W 1797 roku Józef Wybicki napisał o nim w Mazurku Dąbrowskiego:

"Jak Czarniecki do Poznania
Po szwedzkim zaborze,
Dla ojczyzny ratowania
Wrócim się przez morze."

Iwona Boratyn, rzecznik prasowy UG Włoszczowa